Midnight :คืนโหดผีนรก
posted on 16 Dec 2008 23:35 by bookaholic in Books***สวัสดีครับ ก็จบลงไปแล้วนะครับสำหรับ Night Of The Living Dead และ Return Of The Living Dead เรื่องต่อไปที่จะนำมาให้เพื่อนได้อ่านกันก็คือเรื่อง Midnight ครับ โดย จอร์น รุสโซ เจ้าเก่า แปลโดยคุณนัทยานะครับ เรื่องนี้ไม่ใช่ซอมบี้จะออกไปแนวๆ ลัทธิมนต์ดำบูชาซาตานครับ แต่รับรองสนุกและคงความสยดสยองได้อรรถรสไม่แพ้กันครับ ยังไงก็ฝาก comment เป็นกำลังใจให้คนพิมพ์บ้างนะครับ ^^ "
บทนำเรื่อง
เสียงกรีดร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด สลับกับเสียงขู่คำรามด้วยความคั่งแค้น ดังลั่นก้องไปทั่วท้องถนน ไอ้ผีนรกตนนั้นมันถูกกับดักซึ่งวางซ่อนไว้กลางทุ่งนาแล้ว ร่างของมันดิ้นทุรนทุรายกระเสือกกระสน
"วิ่งเร็วเข้าลูก" ผู้เป็นแม่ร้องเสียงดัง
"ไม่ต้องกลัวมัน แม่อยู่ใกล้ๆ แล้ว"
พูดพลางวิ่งตามไปติดๆ ท่อนไม้เบิร์ชวู้ดอันใหญ่กระชับมั่นอยู่ในมือเตรียมพร้อมที่จะปกป้องลูก
ลุคและอับบราฮัม สองพี่น้องอายุ 14 และ 13 ปีตามลำดับ ทั้งสองคนมีพลั่วอันใหญ่อยู่ในมือ ตั้งหน้าตั้งตาวิ่งอย่างสุดชีวิตอยู่ข้างหน้าผู้เป็นแม่ตลอดเวลา
ซินเทีย ลูกสาวคนสุดท้อง อายุ 10 ขวบ ด้วยความที่เป็นเด็กเล็กกว่าเพื่อน ทำให้แกวิ่งตามคนอื่นไม่ค่อยจะทัน ตลอดทางแกสวดกำกับ ขอให้ไอ้ผีนรกติดกับดักที่ทำไว้ ทั้งๆ ที่กลัวจนตัวสั่น แต่หัวใจดวงน้อยของแกเต็มไปด้วยความปลื้มปิติพยายามปลุกปลอบใจตัวเองให้เข็มแข็งไม่ยอมแพ้ผู้เป็นพี่ทั้งสองคน
ข้างหลังสุด ไซรัส ก้าวขาอ้วนเทอะทะตามไปไม่ห่าง ธินเทียหัวเราะคิกคักชอบใจ
เขาเป็นคนโตที่สุด อายุ 16 ปี อายุมากแต่ไม่โตสมตัว หน้าตาไม่หล่อเหลา
สมาชิกทุกคนในครอบครัววิ่งกวดตามกันไปติดๆ ลงไปตามไหล่ถนนที่รถชัฎแล้วโกยแน่บลงไปในดงหญ้า ซึ่งที่นั่นมีร่างของไอ้ผีร้ายนอนดิ้นร้องครวญครางอยู่ตลอดเวลา ทั้งหมดช่วยกันแหวกกอหญ้าสูงออก....และแล้วสายตาก็ได้พบกับสิ่งหนึ่งดิ้นอยู่ตรงกลางบริเวณพื้นที่รกชัฎระหว่างด้านข้างของภูเขาและทุ่งนา
"แม่ ! ทำไมหน้ามันเหมือนกับน้องสาวของไอ้จิมมี่ ปีเตอร์สันหล่ะ" อับบราฮัมถามพร้อมกับยกมือขึ้นขยี้ตาด้วยความไม่แน่ใจ
ถามไปแล้วก็ให้นึกโกรธตัวเอง เพราะรู้อยู่ว่าร่างที่เห็นตรงหน้า มันคือร่างของไอ้ผีนรก
"เชื่อแม่เถอะ...มันแปลงตัวได้หลายอย่าง อย่าไปหลงเชื่อ ระวังตัวไว้ด้วย" แม่เตือนด้วยความเป็นห่วง
"ลุค...อย่าเข้าไปใกล้มันนักนะ เอาพลั่วฟาดเลย เร็วเข้า" หล่อนก้าวถอยหลังออกมานิดหนึ่ง กระชับท่อนไม้ในมือแน่น คุมเชิงไว้
เสียงจากร่างที่ถูกกับดักยังคงครางโหยหวนอยู่ตลอดเวลา เสียงนั้นดังเสียดแทรกบรรยากาศ ทำให้คนฟังขนลุกซู่ด้วยความขนพองสยองเกล้า ฟันเฟืองของกับดักซึ่งเป็นเหล็กกดลึกลงไปบนท่อนขาของเจ้าของร่างนั้นและกดลึกลงไปเรื่อยๆ จนกระทั่งจมมิดหายลงไปในเนื้อเห็นกระดูกขาวโพลนโผล่ออกมา เลือดไหลทะลักจากบาดแผลราวกับน้ำพุ ร่างของมันไม่สามารถเคลื่อนไหวขยับเขยื้อนได้อีก เพราะโซ่เหล็กหนาหนักที่รัดรึงไว้แน่น ตะปูตัวยาวในกับดักแทงทะลุเข้าไปในร่างตรึงติดแน่นอยู่กับพื้นดิน ลุคและอับบราฮัมช่วยกันตอกตะปูย้ำลงไปอีกโดยไม่ปราณีปราศัย
"ฟาดมันเข้าไป" แม่ร้องเสียงดังกระตุ้นลูกอยู่ตลอดเวลา
ร่างชั่วร้ายนั้นหยุดร้องครวญครางไปชั่วครู่ เกร็งร่างด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าของมันเหมือนกับน้องสาวคนเล็กของ จิมมี่ ปีเตอร์สันไม่ผิดเพี้ยน ผมเป็นสีน้ำตาลและใบหน้ามีฝ้าสีน้ำตาลเหมือนกัน แต่นัยน์ตาคู่นั้นเป็นสีเขียวมรกตเหมือนไม่ใช่นัยน์ตาของมนุษย์ธรรมดา มันแฝงแววอาฆาตมาดร้ายและเจ็บแค้น พร้อมที่จะกัดขยี้ร่างของมนุษย์ให้ขาดเป็นชิ้นๆ
ลุคขยับเข้าไปใกล้ ตอนนี้เด็กชายไม่เกิดความตื่นเต้นหวาดกลัวแล้ว ยกพลั่วในมือขึ้นสูง กระหน่ำจนสุดแรงเกิดลงไปบนร่างของมัน มันส่งเสียงร้องครวญครางขึ้นอีก คมพลั่วของลุคทำให้ใบหน้าของมันแหกเป็นแผลเหวอะ เลือดไหลรินไม่ขาดสาย
"ฮูเร่..." อับบราฮัมลูกชายคนที่สามร้องเสียงดังลั่นด้วยความพอใจ ที่สามารถเปิดแผลบนหน้าของมันได้เมื่อกระโดดโลดเต้นจนพอใจแล้ว จึงวิ่งเข้าไปช่วยพี่ชายหวดกระหน่ำลงไปบนร่างนั้นอีก ครั้งแล้วครั้งเล่าโดยไม่ยั้ง
...ผลั๊วะ...ผลั๊วะ....ผลั๊วะ....
เสียงดังเหมือนกับฟาดของแข็งไปบนพรม
ลุคและอับราฮัมช่วยกันใช้คมพลั่วสับร่างของมันเละเทะไม่มีชิ้นดี ทั้งหัว แขน ขา และร่างกายโทรมไปด้วยเลือด ส่งกลิ่นเหม็นคาวคละคลุ้งไปทั่วบริเวณ เพียงชั่วระยะเวลาไม่นานบริเวณนั้นเหมือนกับเป็นสนามรบย่อยๆ เต็มไปด้วยเลือดและเศษเนื้อของผีนรกตนนั้น
"โอ้โห ! ลูกแม่ยอดจริงๆ เก่งจังเลย" แม่ก้าวเข้ามาข้างหน้า ปากชมเชยลูกทั้งสองอยุ่ตลอดเวลา
"เอ้า...ตอนนี้ไซรัสทำโลกไว้แล้ว จะได้เริ่มพิธีการฝังศพกันซะที"
เมื่อหมดหน้าที่แล้ว ลุคและอับราฮัมจึงถอยออกไป ถอยหายใจหนักหน่วงด้วยความเหนื่อยอ่อน สายตาจับจ้องร่างน่าเกลียดน่ากลัว และน่าขยะแขยงที่สุดที่อยู่ตรงหน้าแทบไม่กะพริบตา
"แม่ ! ทำไมหน้าตามันถึงได้เหมือนน้องสาวของจิมมี่จังเลยหล่ะ ? " ธินเทียเด็กน้อยตัวเล็กที่สุดถามขึ้นด้วยความสงสัย เมื่อไม่มีผู้ใดสามารถให้ความกระจ่างจนแกพอใจได้
แม่มีอาการโกรธขึ้นมาสุดขีด เมื่อได้ยินคำถามของผู้เป็นลูกสาว
"ฉันบอกแกกี่ครั้งกี่หนแล้วว่า มันแปลงตัวเป็นใครและเป็นอะไรก็ได้ ไม่ว่ากระต่าย ตัวพอสซั่ม หมูหมา กาไก่ ได้ทั้งนั้น หรือจะให้เป็นคนเหมือนใครก็ยังได้ หูแตกหรือไงหา พูดไม่รู้จักฟัง ถ้าเราไม่ฆ่าทำลาย มันก็ฆ่าพวกเราตายทั้งหมด เข้าใจแล้วหรือยัง ทีหลังไม่ต้องถามอีกนะ รำคาญ"
ไซรัสเงียบกริบ ไม่ยอมซักถามด้วยกลัวว่าจะโดนดุแบบน้องคนเล็กอีก ฉวยพลั่วในมือของลุค มองสบตาผู้เป็นมารดาเพื่อคอยดูสัญญาณ
ก่อนที่แม่จะออกคำสั่ง ไซรัสเงื้อพลั่วในมือขึ้นสูงกระหน่ำลงไปบนกะโหลกของมันอีกครั้ง ราวกับเกรงว่ามันจะตายไม่สนิท....
**** จบบทนำ ติดตามต่อในบทที่ 1 เร็วๆ นี้ ****