Return of the living dead:ผีอมตะ (บทที่ 7)
posted on 15 Feb 2008 13:16 by bookaholic in Books|
สมัยเมื่อสิบสี่ปีที่แล้ว ตอนนั้นนายพันเอกโฮเรซ โกรเวอร์ ซึ่งมียศในขณะนั้นเป็นแค่พันตรี ยังทำงานอยู่กับหน่วยโอปะเรชั่นครัมเมอร์บอย เรื่อยมาจนกระทั่งถึงป่านนี้ เขาก็ยังไม่มีปัญญาตามถังโลหะจำนวน 24 ถัง ที่ถูกส่งไปผิดที่ว่าอยู่ที่ไหน และผลงานอันเป็นตราบาปครั้งนั้นกระทำโดยเรย์มอนด์ แอสตัน คนทรยศขายชาติที่เป็นทาสรับใช้พรรคคอมมิวนิสต์ของรัสเซีย เหตุผลที่แฟรงค์ เนลโลไม่ยอมโทรศัพท์ไปตามเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนฝาถังนั้น ก็ด้วยเหตุทีว่า หากโทรไปก็จะต้องพบกับนายพันเอกโกรเวอร์ผู้นี้ และในที่สุดผู้พันจะต้องรู้ว่า ถึงที่หายไปนั้นอยู่ที่ไหน ผู้พันมีคฤหาสน์ทรงสเปนหลังงามอยู่ที่ซานดิเอโกซึ่งเป็นมรดกทางฝ่ายภรรยา ชีวิตส่วนตัวของผู้พันนับได้ว่าประสบความสำเร็จ แต่ในด้านการงานยังไม่ดีเท่าที่ควร เพราะเนื่องมาจากเรื่องถังจำนวน 24 ใบนั้น ถึงแม้ว่าจะไม่ใช่ความผิดของเขาโดยตรง แต่ก็นับได้ว่าเขาต้องมีส่วนรับผิดชอบกับการสูญเสียของกองทัพครั้งนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ผู้พันกำลังขับรถคันหรูกลับจากแคมป์เพนเดิลตันในแคลิฟอร์เนีย เพื่อจะไปยังคฤหาสน์ในซานดิเอโก ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีก 50 ไมล์ เมื่อถึงและนำรถเข้าไปจอดในโรงรถแล้ว ผู้พันเดินตรงเข้าไปหาผู้เป็นภรรยาในครัว จูบเบาๆ ที่แก้ม ภรรยาของผู้พันเตี้ยม่อต้อ เนื้อเป็นปั้นๆ ค่อนข้างขี้ริ้ว.... "เฮ้อ เหนื่อย แล้วก็เบื่อด้วย...." ผู้พันบ่นขึ้นเบาๆ หลังจากถอดหมวกเครื่องแบบอันสง่างามออก "ทำอะไรกินล่ะวันนี้ ? " "แลมบ์ช็อพ...ของโปรดของคุณค่ะ" ถามแล้วไม่รอฟังคำตอบ ผู้พันเดินเลยไปที่ห้องนั่งเล่น ซึ่งทะลุไปยังห้องทำงานได้ ห้องทำงานของผู้พันนั้นตกแต่งไว้อย่างสวยงาม และแสดงถึงความเป็นผู้มีรสนิยมของเจ้าของบ้าน คือภรรยาของผู้พัน ผู้พันยืนเหม่อมองออกไปทางหน้าต่างชั่วครู่ หน้าต่างบานนี้มองไปจะเห็นวิวสวยงามของมมหาสมุทรแปซิฟิค ในห้องนนี้มีอุปกรณ์การสือสารซึ่งเป็นเครื่องไฟฟ้าทรงประสิทธิภาพ สาละวนอยู่กับเครื่องเพียงพักเดียวก็ยกหูโทรศัพท์ขึ้น กรอกเสียงติดต่อกับแคมป์เพนเดิลตัน "ที่นี่....ดรัมเมอร์บอยอีเกิล...เรียกจากสเตชั่นทรี....18.00 น. .....กลับบ้านทุกเย็น...." พอเสร็จจึงปิดสวิตช์ หันมาจึงได้พบกับผู้เป็นภรรยา หล่อนพ้อขึ้นเบาๆ ว่า "มีอุปกรณ์อยู่ในบ้านนี่ไม่ดีเลยนะ ทำให้คุณประสาท พะวักพะวนอยู่แต่เรื่องงาน กลับมาบ้านแล้วไม่เป็นอันพักผ่อน" "ราชการทหารเป็นอย่างนี้แหละคุณ...เขาต้องติดต่อกับเราได้ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง โดยไม่มีข้อยกเว้นไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน...หรือทำอะไรอยู่ " "ระวังนะคะ รักษาตัวให้ดี อย่าให้เครียดจนเกินไปนัก" "ขอบใจจ้ะที่รัก ที่เป็นห่วงผม...เมื่อไหร่ก็ตามที่ผมพบถังที่หายไปนั่น เราคงจะเอาอุปกรณ์สื่อสารพวกนี้ออกได้ เพราะไม่มีความจำเป็นต้องติดต่ออะไรกับใครอีก" "แล้วเมื่อไหร่จะได้พบล่ะคะ ? " "ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน มันอาจจะเป็นชาติหน้าตอนบ่ายๆ ก็เป็นได้ พระเจ้าเท่านั้นที่จะรู้ เฮ้อ..." ผู้พันถอนหายใจหนักหน่วง หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ภรรยาถอยออกไปจากห้องนั้น ปิดประตูห้องทำงานแผ่วเบา ผู้พันหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง ใจหวนนึกถึงไอ้คนทรยศขายชาติเรย์มอนด์ แอสตัน ที่ทำให้เกิดเรื่องยุ่งและอัปยศขึ้น รวมทั้งทำให้เกิดการตายของพันตรี ปีเตอร์ ฮอร์ฟแมน ซึ่งเป็นผู้บัญชาการของเขาในสมัยนั้น "ต้องฆ่ามันให้หมดไอ้พวกมนุษย์ขายชาติ" ผู้พันโพล่งออกมาอย่างเหลืออด พลางชูแก้วเหล้าขึ้นสูงเป็นการให้สัตย์สาบานต่อตัวเอง หลังจากนั้นจึงกรอกน้ำอำพันเข้าปากตัวเองทีเดียวหมดแก้ว
**จบบทที่ 7 **
|
